İnsan neden doğayla uyum içinde yaşamıyor?

Çünkü biz insanlar, doğanın bir parçası olduğumuzu unutup onun sahibi olduğumuzu sanıyoruz. Bu yanılgı, doğayı kontrol edebileceğimiz inancını doğuruyor. Oysa doğa, kendisine yapılanı unutmaz; er ya da geç dengesini yeniden kurar ve bedelini bizden alır.

Buna engel olan nedir?

Ego, kibir, korku ve doyumsuzluk.
Ego bizi merkeze koyar, kibir sınırlarımızı unutturur. Korku, “yetmezse” düşüncesini besler; doyumsuzluk ise hiçbir zaman durmamıza izin vermez. Bu dört unsur birleştiğinde insan, uyum yerine hâkimiyet aramaya başlar.

Neden bir günah işlediğimizde bizden bir parça gider?

Çünkü ahlak, dışarıdan dayatılan bir kural değil; insanın içinden doğan bir pusuladır. Bu pusulayla çeliştiğimizde, kaybolan şey masumiyetimiz ya da vicdanımız olur. Aslında bizden giden bir parça değil; kendimizle kurduğumuz bağdır.